Feb 122012
 

Velen hadden last van koorts deze week. Op zich wel jammer dat Wiebe Wieling die koorts met een korte persconferentie wist te bezweren.

De eerste dag van het Nederlands Kampioenschap ijszeilen op het Tjeukemeer. Doordat er bijna geen wind stond zijn er uiteindelijk in de A klassen 2 wedstrijden gevaren en in de B klasse 1 wedstrijd. Sven Koster (nr 920) voert met een 1e en een 3e plaats het klassement aan. (Ronald Koelink/Ronald Koelink - www.koelink.nl)De kriebel bij de ijszeilers is daarentegen niet onderdrukt. Voor hen klonk wel het ‘it giet oan’. Nou hebben ze gelukkig minder dik ijs nodig omdat er geen 16.000 man komen zeilen. Zaterdag en zondag is het Tjeukemeer het toneel van een strijd om de Nederlandse titel in de DN. Een klasse die inmiddels al 50 jaar (!) in Nederland bestaat. In 1962 werd het eerste NK georganiseerd.
Het ijszeilen zelf is overigens nog veel ouder: ijszeilen is als methode van transport van mensen en goederen rond 1600 ontstaan in Nederland. Als sport wordt ijszeilen sinds ongeveer 1840 beoefend. (bron: Wikipedia).

Dat hele ijszeilen is voor mij eigenlijk altijd een onbekend fenomeen geweest totdat ik afgelopen dinsdag bij een klant in Haarlem was. Ik had eerdere winters al eens gelezen over de vloot ijszeilers op de Gouwzee en aangezien Haarlem en Monnickendam vlak bij elkaar liggen – althans, vanuit Arnhem bezien – ben ik maar eens op de Gouwzee gaan kijken.
En wat een geluk had ik dat ik onderweg aangereden werd. Doordat mijn achterligger over het hoofd zag dat ik stil stond voor een stoplicht klapte hij vol op mijn trekhaak. Mijn achterdeur ontzet, zijn Fiesta  total-loss, de Amsterdamse politie wat werk bezorgt en een uur oponthoud.
IJszeilen op de Gouwzee bij Monnickendam (Ronald Koelink/Ronald Koelink - www.koelink.nl)En dat uur kwam me toch mooi uit: in plaats van een grijs en grouw luchtje brak de zon door en ogh wat was dat fraai!

Als je op de foto rechts klikt, zie je de hele serie die ik dinsdag geschoten heb. Een serie waar ik trots op ben en die naar meer smaakt: later in de week had ik nog even heel kort de tijd om naar de Gouwzee te gaan en wat schets mijn grote verbazing: een auto op het ijs en niet zomaar een Fordje. Wat een fraai exemplaar. En wat een fraai gezicht om dat museumstuk daar rond te zien rijden.  (Ronald Koelink/Ronald Koelink - www.koelink.nl)En goed ook dat ie rijdt en niet in een museum staat. Geweldig!

En ook dit smaakt naar nog meer. Toen mij dus duidelijk werd dat het NK ijszeilen gehouden zou worden was het voor mij wel duidelijk dat ik daar maar eens een kijkje moest gaan nemen.

Jammer dat er eerst geen wind was. Jammer dat de baan een keertje of 5 verlegd moest worden. Jammer ook dat je bij dat ijszeilen geen rubberboot hebt om je van boei tot boei te varen. Nou moet je letterlijk in de benen om de aktie te volgen. Best wel wennen voor een bootjes-fotograaf, dat dan weer wel.
Verder geen gejammer. Geweldige dag gehad en een hoop leuke mensen ontmoet. Dat smaakt naar meer.

De tweede dag van het Nederlands Kampioenschap ijszeilen op het Tjeukemeer. Zie voor uitslagen www.ijszeilen.nl (Ronald Koelink/Ronald Koelink - www.koelink.nl)Zondag vroeg uit de veren en eerst naar het Tjeukemeer gereden. Ouch, zonder dat lekkere zonnetje is het maar bar koud op dat ijs. Gelukkig heb ik een goed pak in de auto liggen en met wat van dat moderne thermo-ondergoed is het best te doen. Kou bestaat immers niet, slechte kleding wel!

En slechte spullen bestaan ook. Juist toen ik het ijs op wilde gaan druk ik een verse batterij in de camera en daar breekt de vergrendel-pal van de batterij af. Argh. En juist met deze kou is de kans groot dat je midden op het ijs een batterij moet wisselen. Dan moet dat palletje het wel doen. Tijdje lopen pielen met een minuscuul schroevendraaiertje en uiteindelijk lukt het om met een speld als nieuw asje het palletje weer op z’n juiste plek te krijgen. Maar ondertussen waren de zeilers van de A-groep al in de startprocedure. De bovenboei was met minste lopen en daar dus maar naar toe.
Net als in het natte zeilen is dat een prima plek voor fraai beeld. Klik op de foto voor de hele serie die ik op beide dagen geschoten heb.

Het NK ijssurfen is gevaren vanaf strant Horst. Dennis Littel wist met overtuiging d beide finale-heats te winnen waarmee hij zich zeker stelde van de nationale titel. (Ronald Koelink/Ronald Koelink - www.koelink.nl)Jammergenoeg kon ik niet de hele dag in Friesland blijven. Ook het NK ijssurfen verdiende wat aandacht. Op dus naar strand Horst. Ook leuk om te zien, maar wel een paar opmerkelijke verschillen: ik denk dat de surfers eens bij de zeilers te rade moeten gaan ten aanzien van het design van hun planken en de ijzers.
En dat met halve wind heen en weer raggen is nou niet iets waar je als fotograaf een natte droom van krijgt. Direct na de start moet je stoppen met fotograferen en je naar de finish haasten omdat anders het hele spul al over de lijn is voor jij er bent.
Maar, fotogeniek is het dan weer wel. In die zin was het dan wel jammer dat toen ik aankwam alleen de finale nog gezeild moest worden. Twee korte heats dus. Voor ik het goed en wel in de gaten had waren ze gestart en dankzij een ingewijde die me even op de schouders tikte dat er alweer gefinisht zou worden. Gelukkig maar, anders zou ik de kopgroep beslist gemist hebben.

Aan het werk tijdens het NK ijszeilen

Aan het werk tijdens het NK ijszeilen. Met dank aan fotograaf Eize Hoekstra

 

Feb 062012
 

Ik zie op het display van mijn telefoon hetzelfde nummer verschijnen als een kwartiertje eerder. “euh… Is het de bedoeling dat ik voor die foto moet betalen? Dat kan niet hoor, daar hebben we de middelen niet voor“.

De sluisdeur is door de kraan omhoog gehesen en hangt nu tussen de portalen..---.De naar beneden gevallen deur van Sluis Eefde kan niet snel gerepareerd worden. Om gedurende de reparatie de sluis toch te kunnen gebruiken is besloten een tijdelijke constructie te bouwen en een zeer zware kraan in te zetten. Deze kraan zal de sluisdeur omhoog hijsen waarna de constructie gebruikt wordt om de deur te zekeren zodat de scheepvaart veilig onder de deur door kan varen...Deze noodvoorziening blijft gedurende de hele reparatie van de deur van kracht...De schade door het ongeluk met de sluisdeur gaat in de miljoenen lopen. .De nu nog geblokkeerde sluis bij Eefde is de enige toegang tot het Twentekanaal. De binnenvaartorganisatie Koninklijke Schuttevaer dringt er al langer aan op de bouw van een tweede sluiskolk..Er liggen 42 binnenvaartschepen vast op het kanaal. Ook bedrijven aan het kanaal lopen veel schade op doordat goederen niet per schip aangeleverd of afgevoerd kunnen worden. Het gaat vooral om bulkvervoer van zout (Akzo), zand, grind en grondstoffen voor staalbedrijven en veevoer. Ook bierbrouwer Grolsch vervoert veel over water. (Ronald Koelink/Ronald Koelink - www.koelink.nl)Hij belde en vertelde dat hij een foto van mij had gezien van de hijsconstructie op de sluis in Eefde waarmee de sluis tijdelijk bediend kan worden.  Vanmorgen ging het eerste schip weer door de sluis sinds de deur op 3 januari naar beneden stortte. Daar wilde hij op z’n website aandacht aan besteden en mijn foto gebruiken, met naamsvermelding zo zei hij er uitdrukkelijk bij.
Ik gaf hem het adres van mijn website waar hij de beelden kan vinden: www.ronald-koelink.nl

De afgelopen dagen ben ik een paar keer op de sluis geweest en heb een serie gemaakt van de opbouw van die tijdelijke hijsconstructie. Wel koud af en toe, maar leuk werk om te doen.

“Ja, natuurlijk moet u betalen, wat dacht u dan?”
We zijn net begonnen met deze website, daar hebben we de middelen nog niet voor”
“Dus….?”
Ik dacht, met die naamsvermelding erbij wilt u wel een foto beschikbaar stellen
“En u denkt dat ik met uw naamsvermelding bij de supermarkt een kar boodschappen kan halen?”
eh…. Nee, dat niet
“Waarom wilt u eigenlijk dat beeld van mij hebben?”
Ja, nogal logisch, omdat het een goed beeld is
“Dus u wilt iets goeds van mij hebben zonder daar iets goeds tegenover te stellen?”
jawel, naamsvermelding
“Daar koop ik niks voor. Letterlijk. Bovendien is naamsvermelding sowieso een wettelijke plicht”
oh….?
“Yep, is geregeld in de auteurswet. Bovendien, maak niet de fout om te denken dat ik helemaal blij wordt van uw reclame. Immers u bent al in staat geweest mij te vinden. Ik heb uw reclame dus helemaal niet nodig.”
Dus wij komen zo niet verder?
“Jazeker wel, u gaat naar de website, zoekt uw foto uit en trekt uw creditcard.”
Dat gaat niet, daar hebben wij de middelen niet voor
“Waarom belt u dan?”
Ik geloof dat ik maar ophang“.

Een googeltje later blijkt de beste man nota bene een ZZP tekstschrijver te zijn. Ik zal ‘m ook eens bellen of ie onder naamsvermelding een brochure o.i.d. voor me wil maken. Ik weet nu het antwoord al.

Waarom is het kennelijk normaal om een fotograaf te vragen gratis zijn materiaal af te staan?

Om zaken eens in perspectief te plaatsen, de betreffende foto kost 14.479,80 euro om te maken. (Yep, je leest het goed, bijna veertien en een half duizend euro):
€ 9,80 om naar Eefde te rijden. De camera kost € 3.990, het 500 mm objectief is € 7.700, € 279 voor een eenbeenstatief, € 185 voor een 32 GB geheugenkaart, € 62 voor een kaartlezer, € 2.149 voor een MacBook en € 105 voor Lightroom.

Natuurlijk, dit zijn de kosten als je vanuit het niets dit beeld wilt maken.
Ik gebruik mijn camera, objectief en MacBook ook om andere beelden te maken. Beelden die echter wel geld op moeten brengen om alleen al de investering te rechtvaardigen, laat staan een vergoeding te bieden voor mijn werk als fotograaf.

 

Jan 062012
 

Onderstaande blog is op 6 januari 2012 gepubliceerd op sailreport.nl

Ronald Koelink (left) making notes during the Volvo Ocean Race Legends Regatta briefing. photo by: PAUL TODD/Volvo Ocean RaceAls je als fotograaf in het grote boten-circuit je werk goed wilt doen, moet je wat voorbereidingen treffen. Welke baan wordt er gevaren, waar liggen de boeien en hoe zien ze er uit. Allemaal zaken die op een briefing bekend gemaakt worden en/of in de Sailing Instructions, dan wel Notice Of Race te vinden zijn. Bij de Volvo Ocean Race is het gelukkig vrij gemakkelijk: alle informatie is op het noticeboard van de VOR website te vinden.

Tussen de In-Port Race en de start van de 1e etappe is in Alicante de Legends Regatta georganiseerd. Een reünie van oud deelnemers aan zowel de Whitbread Race als de Volvo Ocean Race. Omdat ik een paar weken eerder de jongens van de Green Dragon in Rotterdam geholpen heb met o.a. de reparatie van hun B&G displays, kon ik natuurlijk de beide races met hen meevaren. De bemanning bestond voornamelijk uit jonge Ierse zeilers die zo de kans geboden werd om op een VO-70 ervaring op te doen. Als klap op de vuurpijl hadden de Ierse eigenaren kans gezien om de beroemde Amerikaanse voordekker Jerry Kirby en onze eigen Bouwe Bekking te strikken om tijdens die beide races de jonge Ieren te coachen.

on board Green Dragon in the second race of the Legends Regatta held in Alicante, Spain, prior to the start of the Volvo Ocean Race 2011-2012 (Ronald Koelink/Ronald Koelink - www.foto-nautiek.nl)De eerste race is uiteindelijk afgebroken wegens het steeds verder inkakken van de wind. Jammer, maar op het voordek hebben we wel genoten van de verhalen van Jerry. Wat een geweldige vent is dat toch. Niet alleen de oudste voordekker ter wereld, maar ook nog eens een geweldige verteller. De volgende dag zou er meer wind komen, dus vol goede moed naar de briefing voor schippers en navigators. Voor een fotograaf ook de gelegenheid om uit de eerste hand te vernemen hoe de dag er uit zal zien.

We kregen de coördinaten van de start, finish en de boeien op papier mee, plus de mededeling dat om 12:00 via de marifoon bekend gemaakt zou worden of we de korte of de lange baan zouden varen. Handheld in het mediacenter aangezet en de waypoints maar eens ingevoerd op de Navioncs kaart van m’n iPad. Om 12:00 hoorde ik dat we de korte baan zouden zeilen. Tijd om de fotokoffer te pakken en naar de boot te wandelen.

Daar hoor ik van Bouwe dat de navigator ziek naar zijn hotel gegaan is. Die was echt te beroerd om te varen. In de consternatie had niemand naar de marifoon geluisterd en Bouwe vroeg mij naar de baangegevens. Ik trek de iPad voor de dag en laat de waterkaart zien en de windverwachting van Windguru en voor ik het goed en wel in de gaten heb, ben ik de navigator van de dag. Argh.

Ik ga aan boord en kom er in de navigatiehoek achter dat het tough book tablet waarmee normaal aan dek de navigatie gedaan wordt, kapot en onbruikbaar is. Dan maar navigeren op de iPad. Ik heb echt geen zin om beneden te zitten. Ik moet immers ook fotograferen en van Volvo heb ik een videocameraatje meegekregen om ook nog wat bewegend beeld te schieten. Argh, drie rollen aan boord …

The first Legends Regatta on board Green Dragon. Former competitors in the Whitbread and Volvo Ocean Race race against each other during this Legends reunion. (Ronald Koelink/Ronald Koelink - www.koelink.nl)Zie je het voor je? Een boot die momenteel te koop staat voor 2,5 miljoen euro navigeren op een iPad? Nou is Navionics natuurlijk op geen enkele manier te vergelijken met het professionele B&G Deckman wat normaal draait op een navigatietablet, maar met m’n iPad heb ik in ieder geval wel een simpel overzicht van de baan en het wedstrijdwater. Daar moeten we het maar mee doen deze race.

Na de countdown perikelen bij de start en de call van de eerste boei kon ik lekker fotograferen. Op een goed moment roept Bouwe me bij zich. Hij was erg bekend met de wateren rond Alicante (vanwege zijn trainingen aldaar met de Teleconica Blue in de vorige race) en wilde zo ver mogelijk onder de kust doorzeilen voor overstag te gaan. Aan mij de vraag hoever hij door kon varen. Nog 0,5 mijl en daarna zou de waterdiepte van over de 7 meter naar 5 meter aflopen. Bij een diepgang van 4,5 meter is dat wel de limiet. Ik roep de dieptes af en met 0,1 mijl gaan we overstag. Pfft, dat ging goed ….

on board Green Dragon in the second race of the Legends Regatta held in Alicante, Spain, prior to the start of the Volvo Ocean Race 2011-2012 (Ronald Koelink/Ronald Koelink - www.foto-nautiek.nl)Nog even druk met de koers en afstand tot de bovenboei en dan weer alle aandacht voor de fotografie. Tot Bouwe me opnieuw roept. We koersen weer af op dezelfde ondiepte en Bouwe wil zo laat mogelijk gijpen. Ik pak de iPad en schrik me rot: nog 5% batterijlading over! Oeps. Bouwe raakt niet echt onder de indruk. ‘We gijpen in verband met de diepte of als de iPad leeg is. Whatever comes first’……Vlak na de gijp was de ipad zo dood als een pier.

Gelukkig kon ik de rest van de baan enkel met de geprinte Sailing Instructions af, die uiteraard in mijn fotokoffer zat. Uiteindelijk eindigden we als achtste in de middenmoot. Gezien onze bemanning van los zand en de nodige gasten aan boord, waren we best tevreden met het resultaat.

Dec 112011
 

Onderstaande blog is op 11 december 2011 gepubliceerd op sailreport.nl

Terwijl de Delta Lloyd Kernploeg in Perth de eerste successen bij het ISAF WK Zeilen 2011 behaalde, startte in Kaapstad de tweede etappe van de Volvo Ocean Race. Met zes 70-voeters! Uitgerekend de eerste pechvogel van de openingsetappe, Abu Dhabi Sailing Team, stal de show. Schipper Ian Walker en zijn mannen waren goed weg. Ze bouwden hun voorsprong verder uit gedurende de 11 mijl lange inshore baan, alvorens Kaapstad echter achter zich te laten. Fotograaf Ronald Koelink verzorgde weer een blog voor ons.

 (Ronald Koelink/Ronald Koelink - www.koelink.nl)Wat een dag! Geweldig, maar nat! Iedere keer in Kaapstad word ik zeiknat op het water. Niet van de regen, maar heb bakken zoute spray over me heen gehad. Vannacht leek het nog dat ik zeiknat van de regen zou worden. Het kwam met zoveel geweld tegen het hotelraam aan dat we er wakker van werden. Oh boy, dat wordt niks vandaag. Maar het unieke klimaat van Kaapstad liet zich van de betere kant zien. De wolken stegen steeds hoger, de lucht werd steeds blauwer en zelfs de Tafelberg liet z’n karakteristieke top geheel zien.

Het ideale plaatje gecomplementeerd met wind variërend tussen de 4 en de 15 knopen. En dan die golven erbij. De natte droom van een fotograaf. En dat natte moet je dan vooral erg letterlijk nemen, want een power-cat varend met een snelheid van 30 knopen is beslist niet droog. Oh wat was ik blij dat mijn peli-case (een grote waterdichte fotokoffer) uiteindelijk toch nog in Kaapstad afgeleverd is. Dat ding is op Heathrow 3 dagen zoek geweest. Die koffer heeft mijn apparatuur weer perfect beschermd tegen al die zoute douches.

 (Linda Koelink/Linda Koelink - www.foto-nautiek.nl)En oh wat was ik blij dat de tonijnvissers van vandaag niet te beroerd waren het gas erop te gooien nadat de camera’s veilig opgeborgen waren. Tevoren hadden we de boeien in hun kaartplotter gezet, dus een simpele aanwijzing was voldoende om volgas via de snelste route naar de volgende boei te stuiven. Stuiterend maakten we mee wat de 66 zeilers aan boord van de VO70 nu tot aan de jaarwisseling meemaken: het geweld van de oceaan.

Maar wat heb ik toch een heerlijk vak dat ik dat geweld een paar uur mee kan maken. En nu weer achter de MacBook: selecteren en editen tot in de kleine uurtjes. Morgen volgt dus de beeldreportage van vandaag.


 

Dec 112011
 

Onderstaande blog is op 11 december 2011 gepubliceerd op sailreport.nl

Fotograaf Ronald Koelink reist de Volvo Ocean Race-vloot achterna en vertoefde de afgelopen week in Kaapstad. Hij geeft ons een kijkje achter de schermen van al die mooie plaatjes waarvan wij altijd zo genieten. Zo ben je echt overgeleverd aan de stuurmanskunsten van de lokale persbootbestuurders. Soms heb je geluk, soms pech. Koelink neemt ons mee het Zuid-Afrikaanse water op.
 (Ronald Koelink/Ronald Koelink - www.koelink.nl)“Damn, ik ga uit de weg en nou komt ie toch nog op me af. Zeilers zijn nog onvoorspelbaarder dan tonijnen”, roept de schipper van mijn fotoboot verschrikt, omdat Franck Cammas zijn boot vaart alsof het een dinghy is.

De VO70 wordt letterlijk de hoek om gesmeten tot grote ontsteltenis van onze schipper, die voor z’n gevoel weer op ramkoers ligt. Tijdens zijn briefing is hem verteld dat hij nimmer een VO-70 mag hinderen. Het staat ‘m zowat op het voorhoofd gestempeld. Alle moeite doet de man om maar vooral uit de weg te blijven van de boten waar wij als fotografen juist voor willen liggen. En dan komen ze spontaan en uit zichzelf ineens recht op hem af. De 2 motoren van 100 pk brullen en wij tuimelen zowat door de kuip.

Tijd voor overleg!
 (Ronald Koelink/Ronald Koelink - www.koelink.nl)Onze schipper van de dag vist normaal in deze tijd van het jaar met toeristen op tonijn. Van zeilen had ie weinig kaas gegeten vandaar dat hij goed opgelet had bij de briefing, zo vertelde hij ons. En beetje te goed naar de smaak van Chris, Ingrid en ik. We spreken af dat Chris de schipper steeds vertelt waar we willen liggen en hoe we bepaalde shots willen maken. Ook maken we hem duidelijk dat we echt niet alleen de boten willen schieten met steeds de Tafelberg op de achtergrond. Die hele Tafelberg is maar bijzaak. Het gaat ons immers om het zeilen.

Uiteindelijk hebben we nog redelijk goed ons werk kunnen doen. Oké, de start was wat verprutst omdat niet alleen Cammas, maar ook de anderen in de laatste minuten voor de downwind(!) start de boten alle kanten op gooien en onze schipper daar toch nog wat van onder de indruk raakte. Best te begrijpen overigens, die gasten zeilen een VO70 echt alsof ze met een 470 bezig zijn.

 (Ronald Koelink/Ronald Koelink - www.koelink.nl)Al met al een prachtige In-Shore race onder perfecte condities. De zon scheen uitbundig, wat wolken in de lucht, maar hoog genoeg om de Tafelberg zijn unieke achtergrond te laten vormen en niet in de laatste plaats 15+ knopen wind. Heerlijk!

Compact weekend
Nieuw tijdens deze editie van de Volvo Ocean Race is dat alle racing in een stopover nu samengepakt is in 1 weekend. Donderdag hadden we de practice race, vrijdag de Pro-Am, op zaterdag dan de in-shore en zondag de start van de 2e etappe naar Abu Dhabi. Ik ben benieuwd met welke schipper ik tijdens de start op het water zit. Hopelijk heeft die iets meer verstand van zeilen.

Dec 092011
 

Onderstaand sfeerverslag is op 9 december 2011 gepubliceerd op sailreport.nl

Voor het eerst sinds de Volvo Ocean Race 2011-12 vorige maand in Alicante van start ging, was de gehele vloot gisteren weer op het water voor de kust van Kaapstad te vinden. De Nederlandse fotograaf Ronald Koelink was erbij en schreef voor de gelegenheid een sfeerverslag van de afgelopen week.

Bert Schandevyl is happy the boot is in the water save and sound (Ronald Koelink/Ronald Koelink - www.koelink.nl)“We lagen ineens met de boeg steeds dieper in het water. Feitelijk waren we aan het zinken”, vertelt Bert Schandevyl over die eerste nacht van leg 1, waarin Sanya Lan enorme schade aan de boeg opliep. En vandaag, donderdag 8 december, zeilde ze weer. Na een immense reparatieklus uitgevoerd door de walploeg en de zeilers aangevuld met bootbouwers uit Nieuw-Zeeland en Engeland.

Een logistieke en technische uitdaging van de eerste orde die het team de DHL Shore Crew Award opgeleverd heeft. En terecht. Ook Puma en Abu Dhabi hadden weliswaar enorme uitdagingen nadat hun beider mast brak, maar die uitdagingen waren vooral logistiek. Bij Sanya kwam daar nog een stukje boat-building bij onder een enorme tijdsdruk. Een stuk romp over de volle breedte tot boven de waterlijn bij een lengte van rond de vier meter is er uit gezaagd en vervangen door een ter plaatste gemaakt nieuw stuk romp.

The first color is applied to the repaired hull of Sanya Lan (Ronald Koelink/Ronald Koelink - www.koelink.nl)En daarna schuren, plamuren en spuiten. 36 verschillende tinten waren nodig om het verloop van oranje naar lichtgroen opnieuw te spuiten.

Testrace

Uiteindelijk waren vandaag alle 6 teams op het water tijdens de testrace. Een wedstrijd die er op gericht is om vooral aan de kant van de organisatie van alles te toetsen. Een mooie gelegenheid ook voor de teams om te trainen en te testen. SailReport.nl was aan boord bij Groupama. Dat zo’n oefenwedstrijd echt nodig is, bleek wel uit het feit dat een dekblok waar een lijn van het stuurboord zwaard doorloopt het met een luide knal begeven heeft.

 (Ronald Koelink/Ronald Koelink - www.koelink.nl)Bij Sanya gelukkig geen schade. Bert: “We hebben vandaag van alles uitgeprobeerd en alles ging goed.” Sanya heeft ook veel aandacht aan de mast besteed, daar deze van hetzelfde fabrikaat is als de mast van Abu Dhabi die in de eerste nacht gebroken is.